ผัสสะที่มาบรรจบ

Music Makes Senses Session

วงสนทนานี้ไม่ได้ถามว่าดนตรีคืออะไร แต่ถามว่าดนตรีจะเป็น "ทางเข้า" ให้คนที่ไม่ได้อยู่ในโลกดนตรีเข้ามารับรู้บางสิ่งได้อย่างไร คำตอบไม่ได้มาจากนักดนตรีเพียงคนเดียว แต่มาจากเชฟ นักเขียน นักออกแบบ และภัณฑารักษ์ ซึ่งต่างพาภาษาของตนเองเข้ามาแปลกับเสียง

เนตรอำไพพูดถึงการเริ่มจากเปรี้ยว หวาน เผ็ด ฝาด ขม ก่อนเปิดไปสู่เสียงและความเงียบ และพูดถึงการ "ให้" มากกว่าการอธิบาย เพราะผู้ชมอาจจับรสได้เพียงบางส่วนโดยไม่ต้องเข้าใจครบก็ยังมีความหมาย  โตมรมองว่าเสียงไม่ได้มีความหมายในตัวเอง แต่มนุษย์เป็นผู้มอบความหมายให้ และเมื่อถูกจัดวางเป็นดนตรี เสียงอาจสื่อสารกับความทรงจำและความเปราะบางที่คำพูดอย่างเดียวไปไม่ถึง ส่วนวิธีคิดจากพื้นที่และการออกแบบมองดนตรีเป็นหนึ่งในผัสสะที่ทำงานร่วมกับแสง สถาปัตยกรรม และการออกแบบประสบการณ์กับเวลา

วงสนทนายังย้ำว่าหากดนตรีและศิลปะจะสร้างคุณค่าอะไรได้จริง คุณค่านั้นต้องเริ่มจากสิ่งที่วัดผลทันทีไม่ได้ เช่น การสร้างผู้ฟัง การเติมประสบการณ์ให้เด็ก หรือการทำให้คนรู้จักรากเหง้าและจริตของตนเอง ก่อนที่จะพูดถึงผลลัพธ์ใด ๆ ที่อยู่ปลายทาง

ดนตรีจึงไม่ได้เป็นเพียงสิ่งที่ถูกบรรเลงอยู่ตรงหน้า แต่เป็นเครื่องมือในการจัดความสัมพันธ์ระหว่างศาสตร์กับศาสตร์ ระหว่างผู้สร้างกับผู้รับ และระหว่างสิ่งที่รู้สึกกับสิ่งที่ยังอธิบายไม่หมด ชวนให้ค่อย ๆ ฟัง ชิม มอง และรับรู้ว่าความหมายอาจเกิดขึ้นตรงรอยต่อที่ประสาทสัมผัสและผู้คนเข้ามาประสานกัน

Link to Video

Where the Senses Meet

Music Makes Senses Session

27 June 2025 | Thai and Asian Music Centre, Princess Galyani Vadhana Institute of Music

This discussion did not ask what music is. It asked how music might serve as a point of entry — a way in — for people who do not ordinarily move within the world of music. The answers did not come from musicians alone, but from a chef, a writer, a designer, and a curator, each bringing their own language into contact with sound.

Netaamphai (Chef) spoke of beginning with sour, sweet, spicy, astringent, bitter — and from there, opening toward sound and silence. She spoke of suggesting rather than explaining, because an audience may catch only part of what is offered and still find it meaningful. Complete understanding is not the condition for something to matter. Tomorn (Writer) observed that sound does not carry meaning in itself — it is people who confer meaning upon it. When arranged as music, sound can reach toward memory and vulnerability in ways that words alone cannot. The perspectives drawn from spatial practice and design approached music as one sense among many, working in concert with light, architecture, and the experience of time.

The conversation also returned to a point that carries weight beyond this room: if music and the arts are to create genuine value, that value must begin with what cannot be measured immediately — building audiences, enriching children's experience, helping people come to know their own roots and sensibilities. These come before any downstream outcome worth naming.

Music, then, is not only something performed in front of us. It is a way of organising relationships — between disciplines, between maker and receiver, between what can be felt and what resists full articulation. It invites us to listen slowly, to taste, to look, and to notice that meaning often arises precisely at the threshold where the senses and people come together.